تومور نخاع

تومور نخاع گردن با چه روش هایی قابل درمان است؟

تومور نخاعی توده ی بافتی غیر طبیعی در داخل و یا اطراف نخاع یا ستون فقرات است. این سلول‌ها به‌طور غیرقابل کنترلی رشد می کنند و تکثیر می‌شوند و ظاهراً توسط مکانیسم‌هایی که سلول‌های طبیعی را کنترل می‌کنند، کنترل نشده‌اند. تومورهای ستون فقرات می توانند خوش خیم (غیر سرطانی) یا بدخیم (سرطانی) باشند. تومورهای اولیه در ستون فقرات یا نخاع به وجود می آیند؛ اما تومورهای متاستاتیک یا ثانویه ناشی از گسترش سرطان از محل دیگری به ستون فقرات هستند.

[sv slug=”alert”]متخصصان طب توانبخشی در مورد اختلال عملکرد نخاع، قبل از تجویز فیزیوتراپی، سطح عملکرد نخاع شما را ارزیابی می کنند. دکتر مرادی، از تمرینات و تکنیک های دیگر برای کاهش فشار مثانه و روده و بهبود هماهنگی عضلات مورد نیاز برای انجام فعالیت های روزمره، استفاده می کنند.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره 02126350185 تماس حاصل فرمایید.[sv slug=”alert1″]

انواع تومور نخاع گردن و کمر


تومورهای ستون فقرات، با توجه به موارد زیر دسته بندی می شوند:

 

انواع تومور نخاع

 

  • با توجه به ناحیه ای از ستون فقرات که در آن به وجود آمده اند. نواحی اساسی عبارتند از: گردن، قفسه ی سینه، کمر و ساکروم.
  • با توجه به محل قرار گیری آن ها در ستون فقرات.

تومورهای اینترادورال-اکسترامدولاری 

تومورها در داخل پوشش نازک اطراف نخاع (دورا) ولی خارج از نخاع واقعی (اعصاب نخاع) قرار دارند. احتمال وجود تومور در این ناحیه حدود 40 درصد است. این نوع تومورها شامل مننژیوما (تومورهای غشاء عنکبوتی نخاع)، شوانوما و نوروفیبروما (تومورهای ریشه‌های عصبی خارجی نخاع) و اپاندیمومای انتهایی نخاع (تومورهای در پایه طناب نخاعی) است. اغلب مننژیوماها خوش‌خیم هستند، اما برداشتن کامل آنها دشوار و بروز بازگشت ممکن است. تومورهای ریشه‌های عصبی نیز به طور کلی خوش‌خیم هستند، با این حال نوروفیبروماها ممکن است به مرور زمان بدخیم شوند. اپاندیموماها در انتهای طناب نخاعی می‌توانند بزرگ بوده و به دلیل حساسیت ساختارهای عصبی ظریف در آن ناحیه، برداشت آنها ممکن است دشوار باشد.

اینترامدولاری

این تومورها در داخل نخاع رشد می کنند. آن ها معمولاً از سلول های گلیال یا اپاندیمال (نوعی سلول گلیال) که در سرتاسر فضای بینابینی نخاع یافت می شود، تشکیل می شوند. احتمال وقوع در این مکان تقریباً 5 درصد است. آستروسیتوما و اپاندیموم دو نوع شایع هستند. آستروسیتوم در ناحیه ی قفسه ی سینه و گردن شایع تر است. اپاندیموم ها بیشتر در فیلوم (ناحیه ی پایینی نخاع) و ناحیه ی گردنی هستند. آن ها اغلب خوش خیم هستند (در مقایسه با تومورهای داخل جمجمه ای)، اما برداشتن آن ها دشوار است. لیپوما های اینترامدولاری، تومورهای مادرزادی نادری هستند که بیشتر در نخاع گردنی قرار دارند.

اکسترادورال 

تومور در خارج از دورا، پوشش نازکی که طناب نخاعی را احاطه کرده است، قرار دارد. احتمال وقوع در این مکان تقریباً 55 درصد است که با موارد فوق مقایسه می‌شود. این ضایعات معمولاً به سرطان متاستاتیک، و بدرستی با احتمال کمتر، به شوانومای ناشی از سلول‌های پوشش دهنده ریشه‌های عصبی، نسبت داده می‌شوند. گاهی اوقات، یک تومور اکسترادورال از داخل سوراخ بین مهره‌ای بیرون می‌آید و بخشی از آن در داخل و بخشی دیگر در خارج از کانال نخاعی قرار می‌گیرد.

قسمت استخوانی ستون فقرات، شایع‌ترین محل متاستاز استخوان است. برآوردها نشان می‌دهد که حداقل 30 تا 70 درصد از بیماران مبتلا به سرطان، گسترش سرطان به ستون فقرات خود را تجربه می‌کنند. شایع‌ترین تومور اولیه ستون فقرات (منشاء آن در ستون فقرات استخوانی باشد) همانژیوما مهره‌ای است؛ این ضایعات خوش‌خیم هستند و به ندرت با درد همراه هستند.

سرطان‌های اولیه شایعی که به ستون فقرات گسترش می‌یابند، عبارتند از: سرطان ریه، سینه و پروستات. شایع‌ترین علت سرطان متاستاز استخوان در مردان سرطان ریه و در زنان سرطان سینه است. سایر سرطان‌هایی که به ستون فقرات سرایت می‌کنند، عبارتند از: مولتیپل میلوما، لنفوم، ملانوم و سارکوم، و همچنین سرطان‌های دستگاه گوارش، کلیه و تیروئید. تشخیص سریع و شناسایی بدخیمی اولیه برای درمان کلی بسیار مهم است. عوامل متعددی می‌توانند بر نتیجه تأثیر بگذارند، از جمله ماهیت سرطان اولیه، تعداد ضایعات، وجود متاستازهای غیراسکلتی دور و وجود و یا شدت فشرده‌سازی نخاع.

بروز و شیوع


تومورهای داخل جمجمه ای (مغزی) 85-90 درصد از تومورهای اولیه ی سیستم عصبی مرکزی (CNS) را تشکیل می دهند. تومورهای اولیه ی به وجود آمده در طناب نخاعی، ریشه های عصبی نخاعی و سخت شامه در مقایسه با تومورهای CNS که در مغز ایجاد می شوند، نادر هستند. میزان شیوع کلی، به ازای هر چهار تومور داخل جمجمه ای یک تومور نخاعی است.

وقتی صحبت از تومورهای ستون فقرات می شود، علل متفاوتی برای تومورهای مربوط به عناصر عصبی/دورال در مقایسه با قسمت استخوانی ستون ثقرات وجود دارد. تومورهای اینترامدولاری در مقایسه با تومورهای متاستاتیک ستون فقرات نادر هستند. همانژیوم مهره ای شایع ترین تومور اولیه ی خوش خیم ستون فقرات است. متاستازهای اپیدورال نخاعی، شایع ترین نوع تومور ستون فقرات هستند؛ آن ها در 10 درصد بیماران سرطانی رخ می دهند. تومورهای متاستاتیک ستون فقرات معمولاً در قسمت استخوانی ستون فقرات قرار می گیرند و سپس رشد می کنند و باعث فشرده شدن عناصر عصبی (طناب نخاعی و ریشه های عصبی) می شوند.

علت تومور نخاع گردن


علت بیشتر تومورهای اولیه ی ستون فقرات ناشناخته است. برخی از آن ها ممکن است به قرار گرفتن در معرض عوامل سرطانزا نسبت داده شوند. لنفوم های نخاعی که سرطان هایی هستند که بر لنفوسیت ها (نوعی سلول ایمنی) تأثیر می گذارند، در افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، شایع تر است. به نظر می رسد بروز تومورهای ستون فقرات در خانواده های خاص بیشتر باشد، بنابراین به احتمال زیاد یک عامل ژنتیکی نیز وجود دارد.

 

علت تومور نخاع

 

در تعداد کمی از موارد، تومورهای اولیه ممکن است ناشی از وجود این دو بیماری ژنتیکی باشند:

  • نوروفیبروماتوز 2: در این اختلال ارثی (ژنتیکی)، تومورهای خوش خیم ممکن است در لایه عنکبوتیه نخاع یا در سلول های گلیال پشتیبان ایجاد شوند. با این حال، تومورهای شایع‌تر مرتبط با این اختلال، بر اعصاب مرتبط با شنوایی تأثیر می‌گذارند و می‌توانند منجر به از دست دادن شنوایی در یک یا هر دو گوش شوند.
  • بیماری فون هیپل-لیندو: این اختلال نادر و چند سیستمی با تومورهای خوش خیم عروق خونی (همانژیوبلاستوم) در مغز، شبکیه و نخاع و با انواع دیگر تومورها در کلیه ها یا غدد فوق کلیوی همراه است.

علائم


کمر درد غیر مکانیکی، به خصوص در وسط و یا پایین کمر، شایع ترین علامت تومورهای خوش خیم و بدخیم نخاعی است. این کمردرد به طور خاص به دلیل آسیب، فشار یا فعالیت بدنی نیست. با این حال، درد ممکن است با فعالیت افزایش یابد و در شب هنگام دراز کشیدن بدتر شود. درد ممکن است علاوه بر کمر به باسن، ران ها، پاها یا بازوها گسترش یابد و ممکن است به مرور زمان، حتی با درمان با روش‌های محافظه‌کارانه و غیرجراحی که اغلب می‌تواند به کاهش کمردرد به دلایل مکانیکی کمک کند، بدتر می شود. بسته به محل و نوع تومور، علائم و نشانه‌های دیگری می‌تواند ایجاد شود، به‌ویژه زمانی که تومور رشد می‌کند و روی نخاع، ریشه‌های عصبی، رگ‌های خونی یا استخوان های ستون فقرات فشار می آورد.

 

علائم تومور نخاع

 

علائم دیگر می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • بی حسی یا ضعف عضلانی در پاها، بازوها یا قفسه ی سینه
  • سفت شدن و خشکی گردن یا کمر
  • درد و علائم عصبی (مانند سوزن سوزن شدن) که با مانور والسالوا افزایش می یابد
  • مشکل در راه رفتن که ممکن است باعث زمین خوردن شود
  • کاهش حساسیت به درد، گرما و سرما
  • از دست دادن عملکرد روده یا مثانه
  • فلج که ممکن است بسته به اینکه کدام اعصاب تحت فشار قرار می گیرند، در درجات مختلف و در قسمت های مختلف بدن رخ دهد
  • اسکولیوز یا سایر ناهنجاری های ستون فقرات ناشی از یک تومور بزرگ یا مخرب

آزمایش و تشخیص


معاینه ی پزشکی کامل با تأکید بر کمردرد و نقایص عصبی، اولین قدم برای تشخیص تومور ستون فقرات است. برای تشخیص دقیق و خوب آزمایشات رادیولوژیکی لازم است.

 

تشخیص تومور نخاع

 

  • اشعه ی ایکس: استفاده از تابش برای تولید فیلم یا تصویر بخشی از بدن می تواند ساختار مهره ها و طرح کلی مفاصل را نشان دهد. اشعه ی ایکس از ستون فقرات، برای جستجوی سایر علل بالقوه درد مانند تومورها، عفونت ها، شکستگی ها و غیره استفاده می شود؛ اما اشعه ی ایکس در تشخیص تومورها چندان قابل اعتماد نیست.
  • اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT یاCAT scan) یک تصویر تشخیصی است که پس از خواندن اشعه ایکس توسط کامپیوتر ایجاد می شود، یک CT/CAT اسکن می تواند شکل و اندازه کانال نخاعی، محتویات آن و ساختارهای اطراف آن را نشان دهد. همچنین در به تصویر کشیدن ساختارهای استخوانی بسیار خوب است.
  • تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI): یک آزمایش تشخیصی است که با استفاده از آهنرباهای قدرتمند و فناوری رایانه، تصاویر سه بعدی از ساختارهای بدن تولید می کند. MRI می تواند طناب نخاعی، ریشه های عصبی و نواحی اطراف و همچنین بزرگ شدن، انحطاط و تومورها را نشان دهد.
  • اسکن استخوان: یک آزمایش تشخیصی است که با استفاده از تکنسیوم-99 به عنوان کمکی برای شناسایی تومورهای استخوانی (مانند تومورهای استخوانی اولیه ی ستون فقرات)، عفونت و بیماری‌های مرتبط با متابولیسم غیرطبیعی استخوان استفاده می شود.

مطالعات رادیولوژی که در بالا ذکر شد، یافته های تصویربرداری را ارائه می دهد که محتمل ترین نوع تومور را نشان می دهد. با این حال، در برخی موارد، اگر تشخیص نامشخص باشد یا اگر نگرانی از بدخیمی تومور باشد، ممکن است بیوپسی (نمونه برداری) نیاز باشد. اگر تومور بدخیم باشد، بیوپسی همچنین به تعیین نوع سرطان کمک می کند که متعاقباً گزینه های درمانی را تعیین می کند.

مرحله‌بندی، نئوپلاسم‌ها (بافت غیرطبیعی) را بر اساس وسعت تومور طبقه‌بندی می‌کند و درگیری استخوان، بافت نرم و کانال نخاعی را ارزیابی می‌کند. پزشک ممکن است اسکن کل بدن را با استفاده از فناوری هسته ای و همچنین سی تی اسکن از ریه ها و شکم برای اهداف مرحله بندی تجویز کند. برای تأیید تشخیص، پزشک نتایج آزمایشات آزمایشگاهی و یافته های اسکن های فوق الذکر را با علائم بیمار مقایسه می کند.

درمان تومور نخاع گردن


تصمیم گیری در مورد درمان اغلب چند برنامه ای است و نیازمند تخصص جراحان ستون فقرات، انکولوژیست های پزشکی، انکولوژیست های پرتودرمانی و سایر متخصصان پزشکی است؛ بنابراین انتخاب درمان ها، شامل جراحی و غیرجراحی، با در نظر گرفتن جنبه‌های مختلف سلامت کلی بیمار و اهداف مراقبت انجام می‌شود.

داروها

داروهایی مانند کورتیکواستروئیدها و داروهای ضد التهابی برای کاهش التهاب و تورم اطراف نخاع تجویز می شوند.

پرتودرمانی 

در این روش از اشعه هایی با ولتاژ بالا برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می شود. بعد از جراحی برای از بین بردن سلول های سرطانی باقی مانده به کار می رود. دستگاهی پیشرفته به نام سایبرنایف، درمان بدون درد و غیر تهاجمی که ولتاژ بالایی از اشعه را به نواحی مورد نظر نخاع می‌رساند، در پرتودرمانی استفاده می‌شود.

شیمی درمانی

ترکیبی از داروهای ضد سرطان برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می شود. شیمی درمانی برای کوچک کردن سلول های سرطانی، توقف تقسیم سلول های سرطانی و جلوگیری از گسترش آن ها به بافت های اطراف استفاده می شود. داروها وارد جریان خون می شوند و به سلول های سرطانی می رسند تا آن ها را از بین ببرند. برخی از داروهای رایج مورد استفاده متوترکسات، دوکسوروبیسین، سیکلوفسفامید، کربوپلاتین و ایفوسفامید هستند.
برخی از عوارض مشاهده شده پس از جراحی عبارتند از: بی حسی موقت، آسیب بافت عصبی و خونریزی.

 

شیمی درمانی برای تومور نخاع

 

فیزیوتراپی

ممکن است برای بهبود قدرت عضلانی و توانایی عملکرد مستقل به ورزش‌هایی نیاز باشد. فیزیوتراپیست ها تجهیزات و برنامه های تخصصی مختلفی را ارائه می دهند، از جمله آب درمانی که شامل انجام تمرینات قدرتی در آب برای کاهش فشار روی اعصاب پشت است تا به شما کمک کند دوباره تحرک داشته باشید. این تمرینات می تواند به جلوگیری از زمین خوردن و سایر آسیب ها و سرعت بخشیدن به بهبودی پس از درمان کمک کند. از بریس های خارجی نیز استفاده می شود که باعث حمایت و کنترل درد می شود.

 

فیزیوتراپی برای تومور نخاع

 

جراحی

کاربرد جراحی بسته به نوع تومور متفاوت است. تومورهای اولیه ی ستون فقرات (غیر متاستاتیک) ممکن است از طریق برداشتن کامل بلوک برای درمان احتمالی، درمان شوند. در بیماران مبتلا به تومورهای متاستاتیک، درمان در درجه ی اول تسکین دهنده است؛ و با هدف بازیابی یا حفظ عملکرد عصبی، تثبیت ستون فقرات و کاهش درد. انجام می شود. به طور کلی، جراحی تنها زمانی به عنوان یک گزینه برای بیماران مبتلا به متاستاز در نظر گرفته می شود که انتظار می رود فقط 3 تا 4 ماه یا بیشتر عمر کنند و تومور در برابر پرتودرمانی یا شیمی درمانی مقاوم باشد. کاربرد های جراحی شامل درد غیرقابل درمان، فشردگی نخاع و نیاز به تثبیت شکستگی های پاتولوژیک است.

برای مواردی که برداشتن باجراحی امکان پذیر است، ممکن است از آمبولیزاسیون قبل از عمل استفاده شود تا برداشتن راحت تر انجام شود. این روش شامل وارد کردن یک کاتتر یا لوله از طریق شریان در کشاله ران است. کاتتر، از طریق رگ های خونی به محل تومور هدایت می شود؛ که در آنجا ماده ی آمبولیزه کننده ی چسب مانندی را تخلیه می کند و باعث بسته شدن رگ های خونی که تومور را تغذیه می کنند می شود. هنگامی که رگ های خونی تغذیه کننده ی تومور مسدود می شوند، خونریزی اغلب در طول جراحی بهتر کنترل می شود و به کاهش خطرات جراحی کمک می کند. در جراحی، نزدیک شدن به تومور با توجه به محل تومور در کانال نخاعی تعیین می شود. روش خلفی (پشتی) امکان شناسایی دورا و قرار گرفتن در معرض ریشه های عصبی را فراهم می کند. این روش معمولاً برای تومورهای قسمت خلفی ستون فقرات یا برای آشکار کردن تومورهای داخل دورا استفاده می‌شود. سطوح چندگانه را می توان از حالت فشرده خارج کرد و در صورت لزوم می توان تثبیت چند سطحی را انجام داد. روش قدامی (جلو) برای تومورهای جلوی ستون فقرات عالی است. این روش، همچنین امکان بازسازی عیوب ناشی از برداشتن مهره ها را فراهم می کند؛ همچنین امکان قرار دادن دستگاه های تثبیتی را فراهم می کند. تومورهای ستون فقرات، قفسه ی سینه و کمر که هر دو ستون مهره های قدامی و خلفی را تحت تاثیر قرار می دهند، چالش برانگیزند. معمولاً روش جراحی خلفی (پشتی) به دنبال یک روش قدامی (جلو) به طور جداگانه برای درمان این ضایعات پیچیده مورد استفاده قرار گرفته است.

نتیجه

نتیجه تا حد زیادی به سن و سلامت کلی بیمار و خوش خیم یا بدخیم بودن تومور نخاعی، اولیه یا متاستاتیکی بستگی دارد. در مورد تومورهای اولیه، هدف حذف کامل تومور است که منجر به درمان بالقوه بدخیمی می شود. در برخی از انواع تومورهای اولیه (به ویژه آن هایی که در داخل طناب نخاعی ایجاد می شوند) برداشتن کامل بدون آسیب عصبی قابل توجه امکان پذیر نیست. در مورد تومورهای متاستاتیک، هدف تقریباً همیشه تسکین دهنده است و با درمان برای بهبود کیفیت زندگی و احتمالاً افزایش طول عمر بیمار، همراه است. پیشرفت‌های درمانی مربوط به رادیوتراپی استریوتاکتیک بدن (SBRT) همراه با رفع فشار اپیدورال ستون فقرات (همانطور که نشان داده شد) این فرصت را دارد که کنترل بیشتری بر بیماری متاستاتیک ستون فقرات در بیماران خاص ارائه دهد.

جراحی در بزرگسالان برای انواع تومورهای ستون فقرات با خطر عوارض عمده (تا بیش از 14 درصد) همراه است. شایع ترین عوارض، عفونت محل جراحی، عفونت های سیستمیک و ترومبوز وریدی عمقی است. لطفاً توجه داشته باشید که عوارض بعد از عمل در بیمارانی که زمینه ی آن (مانند مصرف استروئید) را دارند، شایع تر است.

مطالب مرتبط
Search