لرزش اساسی یا ترمور اسنشیال خوش خیم فامیلی، بیماری اختلال عصبی

اسنشیال ترمور (Essential Tremor )، که به آن لرزش خوش خیم فامیلی نیز گفته می‌شود، یک اختلال عصبی است که با تکان خوردن غیرمنتظره یا "لرزش" در قسمت‌های مختلف و در طرف‌های مختلف بدن مشخص می‌شود. این یک بیماری پیشرونده و اغلب ارثی است که معمولا در اواخر بزرگسالی شروع می‌شود. بیماران مبتلا به عارضه‌ی اسنشیال ترمور هنگام بالا نگه داشتن دست‌ها (مثل هنگام خواندن یک روزنامه) و هنگامی که دست‌ها برای فعالیت‌هایی مانند غذا خوردن، نوشیدن یا نوشتن مورد استفاده قرار می‌گیرند، دچار لرزش می‌شوند. لرزش ممکن است بر سر، صدا، زبان و پاها نیز تاثیر بگذارد و با استرس، خستگی و داروهای محرک بدتر شود.

اسنشیال ترمور یک اختلال تهدید کننده زندگی نیست، مگر آنکه فرد از مراقبت از خود جلوگیری کند. اکثر افراد می‌توانند با این عارضه زندگی عادی داشته باشند، هرچند ممکن است فعالیت‌های روزمره مانند غذا خوردن، لباس پوشیدن یا نوشتن مشکل باشد. این فقط زمانی است که لرزش‌ها شدید می‌شوند که در واقع باعث معلولیت می‌شود.

اگر مبتلا به لرزش غیرقابل کنترل قسمت‌هایی از بدن به خصوص دست‌هایتان هستید ممکن است مبتلا به ترمور اساسی باشید. ولی از آن جایی که لرزش بدن می‌تواند علل مختلف دیگری مانند پارکینسون داشته باشد، بهتر است هر چه زودتر به پزشک مراجعه نمایید تا با تشخیص و درمان به موقع، از بروز عوارض بعدی آن جلوگیری کنید. دکتر مرادی، متخصص جراحی مغز و اعصاب آماده همراهی شما در تمام مراحل تشخیص و درمان بیماری می‌باشد. برای رزرو وقت ملاقات می‌توانید با شماره تلفن‌های 02833235232 - 09192810165 تماس حاصل فرمایید.

آیا انواع مختلف لرزش وجود دارد؟


چیزهای زیادی می‌توانند باعث ایجاد لرزش شوند. همه‌ی لرزش‌ها اسنشیال ترمور نیستند. به عنوان مثال، بیماری پارکینسون باعث ایجاد لرزش می‌شود که ممکن است هنگامی که دست‌های خود را روی پاها و یا در کنار بدنتان قرار می‌دهید، متوجه لرزش شوید. سکته مغزی می‌تواند موجب لرزش شود که وقتی می‌خواهید چیزی را بگیرید بدتر می‌شود. مشکلات تیروئید یا قند خون پایین می‌توانند باعث لرزش خفیف شوند. لرزش می‌تواند ناشی از بعضی از داروها باشد. این داروها شامل داروهای قلبی، ضد احتقاق، داروهایی برای مشکلات تنفسی و داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای هستند. نوشیدنی‌هایی که حاوی کافئین هستند نیز ممکن است موجب لرزش شوند.

چه عواملی باعث بروز بیماری لرزش خوش خیم می‌شوند؟


چه عواملی باعث بروز بیماری لرزش خوش خیم می شوند؟

علت واقعی لرزش اساسی هنوز درک نشده است، اما تصور می‌شود که فعالیت مغزی غیرطبیعی قابل الکتریکی که باعث ایجاد لرزش می‌شود از طریق تالاموس انجام می‌شود. تالاموس یک ساختار عمیق در مغز است که فعالیت عضلات را هماهنگ و کنترل می‌کند. ژنتیک مسئول ایجاد لرزش اساسی در نیمی از همه افراد مبتلا به این بیماری است. یک کودک متولد شده از یک والدین مبتلا به لرزش اساسی دارای احتمال 50٪ به ارث بردن ژن مسئول است، اما ممکن است در واقع هیچگاه علائم را تجربه نکند. اگرچه ترمور اساسی در افراد سالمند رایج است، و علائم با افزایش سن چشمگیرتر می‌شوند، این بخشی از روند پیری طبیعی نیست.

چه کسی مبتلا به ترمور اساسی می‌شود؟


در حالی که ترمور اساسی می‌تواند در هر سنی رخ دهد، اغلب برای اولین بار در طول نوجوانی یا در سنین میانسالی (بین 40 تا 50 سالگی) رخ می‌دهد.

علائم اسنشیال ترمور چیست؟


علائم اولیه مرتبط با اسنشیال ترمور عبارتند از:

  • لرزش غیر قابل کنترل که برای دوره‌های کوتاه مدت رخ می‌دهد.
  • لرزش صدا
  • تکان خوردن سر
  • لرزش‌هایی که در دوره‌های استرس عاطفی بدتر می‌شوند.
  • لرزش‌هایی که با حرکت عمدی بدتر می‌شوند.
  • لرزش‌هایی که با استراحت کاهش می‌یابند.
  • مشکلات تعادل (در موارد نادر)

لرزش غیر قابل کنترل همراه با اسنشیال ترمور برای این عارضه بی‌مانند نیست. بسیاری از عوامل یا بیماری‌های مختلف می‌توانند باعث لرزش شوند، از جمله بیماری پارکینسون، اِم‌اِس یا تصلب بافت چندگانه، خستگی پس از ورزش، اضطراب شدید احساسی، تومورهای مغزی، بعضی از داروهای تجویزی، ناهنجاری‌های متابولیکی و ترک مصرف الکل یا دارو.

آیا تورمور خوش‌خیم خطر بیماری‌های دیگر را افزایش می‌دهد؟


تورمور خوش‌خیم به بیماری‌های دیگر مرتبط است. سایر اختلالات حرکتی مانند بیماری پارکینسون با لرزش اساسی ارتباط دارد. بعضی از گزارش‌ها لرزش اساسی را با سردرد میگرنی نیز مرتبط می‌کنند. افرادی که دارای تورمور خوش‌خیم هستند نیز ممکن است در معرض خطر ابتلا به زوال عقل باشند (به ویژه بیماری آلزایمر). داروهای مورد استفاده برای درمان لرزش اساسی همچنین ممکن است خطر ابتلا به افسردگی را افزایش دهند. بعضی از کارشناسان نیز احساس می‌کنند که افزایش خطر ابتلا به بیماری پارکینسون برای افراد مبتلا به ترمور خوش‌خیم وجود ندارد. در عوض، برخی افرادی که مبتلا به ترمور اساسی تشخیص داده شده‌اند، در ابتدا نادرست تشخیص داده شده و نهایتاً تبدیل به بیماری پارکینسون می‌شوند.

تشخیص


یک پزشک معمولا می‌تواند بر اساس علائم گزارش شده و یک تست عصبی کامل عارضه‌ی لرزش اساسی را تشخیص دهد. هچگونه تست خون، ادرار یا تست‌های دیگر برای تشخیص ترمور خوش‌خیم وجود ندارد. به عنوان بخشی از تست، ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما ممکن است علل دیگر لرزش، مانند بیماری تیروئید، مصرف بیش از حد کافئین یا عوارض جانبی دارو را در نظر بگیرد.

درمان لرزش اساسی فامیلی


درمان لرزش اساسی فامیلی

ترمور اسنشیال خفیف ممکن است نیاز به درمان نداشته باشد. با این حال اگر لرزش اساسی، مانع از توانایی شما برای عملکرد شود و یا در صورتی که حس می‌کنید از نظر اجتماعی غیر قابل قبول است، درمان‌هایی وجود دارند که ممکن است علائم را بهبود بخشند. روش‌های معالجه لرزش اساسی عبارت‌اند از:

داروها

تصمیم به درمان با داروها زمانی که درجه نارسایی یا ناراحتی مهم‌تر از عوارض جانبی درمان است، گرفته می‌شود. داروهای اصلی این عارضه عبارتند از: مسدودکننده گیرنده آدرنرژیک بتا مانند پروپرانولول (Inderal) و داروهای ضد تشنج پریمیدون (میوزین).

پریمیدون

اثر بخشی این دارو در درمان لرزش اساسی در ابتدا در بیمارانی که برای صرع درمان می‌شدند، مورد ملاحظه قرار گرفت. پریمیدون اثبات شده که در چندین آزمایش کنترل شده موثر است و اغلب اولین داروی تجویزی برای بیماران مبتلا به لرزش اساسی است. برخی از بیماران ممکن است یک "پدیده دوز اول" را تجربه کنند، که در مراحل ابتدایی حس‌های گذرای بی‌ثباتی و لرزش، سرگیجه و حالت تهوع دارند. این معمولا کوتاه مدت است. خواب آلودگی یا خستگی یکی دیگر از عوارض جانبی رایج است و می‌تواند با دنبال کردن یک برنامه دوز زیاد شده آهسته کاهش یابد. اکثر بیماران قادر به تحمل عوارض جانبی هستند و مطالعات نشان می‌دهند که 60 تا 100 درصد از بیماران پاسخ مثبت به این درمان می‌دهند.

پروپرانولول

این یک مسدودکننده گیرنده آدرنرژیک بتا است. این نوع از داروها در 40 تا 50 درصد از بیماران موثر است و در کاهش لرزش سر و صدا کمتر مفید است. این نباید در بیماران مبتلا به آسم، آمفیزم، نارسایی احتقانی قلب یا بلوک قلبی استفاده شود و باید با احتیاط در افراد مبتلا به دیابت که از انسولین استفاده می‌کنند استفاده شود. این داروها ممکن است تحمل ورزش را کاهش دهند، افسردگی را تشدید کنند و باعث ناتوانی جنسی شوند. دیگر بلوک کننده‌های بتا با عوارض جانبی کمتر شامل آتنولول، نادولول، متوپرولول و تیمولول هستند.

اگر هر دو پریمیدون و پروپرانولول به تنهایی موثر نباشند، ترکیبی از هر دو می‌توانند در بیماران انتخاب شده باعث تسکین شوند. سایر روش‌های دارویی عبارتند از:

داروهای گوناگون

بنزودیازپین، به ویژه کلونازپام، برای درمان لرزش اساسی به مدت طولانی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. عوارض جانبی این نوع دارو شامل خواب آلودگی و خطر وابستگی است. داروهای دیگر، از جمله گاباپنتین، توپیرامات و متزول آمید، ممکن است برای بیماران مقاوم تجویز شود که تسکین قابل توجهی بدست نیاورده‌اند یا قادر به تحمل درمان‌های رایج‌تر نیستند.

تزریق سم بوتولینوم

این روش درمان معمولا برای کسانی که لرزش شدید سر دارند توصیه می‌شود. اگرچه لرزش سر به ندرت منجر به اختلال در توانایی‌های عملکردی می‌شود، اما خجالت می‌تواند بیماران را از نظر اجتماعی منزوی کند. مطالعات متعدد نشان داده است که تزریق سم بوتولینوم ممکن است به طور چشمگیری به ترمورهایی سر و صدا کمک کند. تورمورهای دست همچنین ممکن است با سم بوتولینوم کاهش یابند، اما تزریقات دشوارتر است و به دست آوردن بهبود عملکرد مشخص اغلب دشوار است.

جراحی

هنگامی که بیماران کنترل رضایت‌بخش لرزش خود را با درمان‌های غیر پزشکی یا پزشکی به دست نمی‌آورند و اختلال عملکردی قابل توجهی وجود دارد، گزینه‌های جراحی باید در نظر گرفته شوند. انواع روش‌های جراحی برای درمان ترمور خوش خیم عبارت‌اند از:

آسیب جراحی

قرار دادن یک ضایعه جراحی در ناحیه مغز به نام تالاموس (واسطه شکمی (Vim)) برای درمان ترمور اسنشیال برای چندین دهه مورد استفاده قرار گرفته است. بین 80 تا 90 درصد از بیماران از این نوع درمان سود می‌برند. تلاش برای کنترل لرزش در هر دو طرف بدن با استفاده از این روش منجر به افزایش خطر ابتلا به مشکلات گفتاری شده است، و بنابراین این موضوع سودمندی آن را محدود می‌کند.

تحریک عمقی مغز (DBS)

یک گزینه امن‌تر برای درمان دو طرفه، تحریک عمقی مغز است (DBS)، که مغز را در فرکانس‌های بالا تحریک می‌کند. مزیت تحریک عمقی مغز این است که برگشت‌پذیر و قابل کنترل است. این اجازه می‌دهد که پزشکان تحریک کننده را برای حداکثر سود و کمترین عوارض جانبی تنظیم کنند. مواردی که درباره این روش درمان باید مورد توجه قرار بگیرند به شرح زیر هستند:

  • ارزیابی قبل از عمل

تمام بیمارانی که برای درمان علائم، روش تحریک عمقی مغز را در نظر می‌گیرند، توسط یک متخصص مغز و اعصاب در تیم ما ارزیابی می‌شوند. در طی این ارزیابی، پزشک تصمیم می‌گیرد که آیا داروهایی که بیمار مصرف می‌کند مناسب و مطلوب هستند یا نه و ارزیابی شناختی برای تعیین اینکه آیا بیمار می‌تواند به طور دقیق و فعالانه در طی عمل جراحی و در طی برنامه‌ریزی برنامه تحریک کننده مغز شرکت کند یا نه، انجام می‌دهد. اجازه‌ی پزشکی نیز از طریق پزشک امراض داخلی بیمار قبل از برنامه‌ریزی جراحی به دست آمده است. یک جراح مغز و اعصاب از تیم ما پس از آن خطرات و مزایای جراحی در زمینه نیازهای هر بیمار را ارزیابی می‌کند. هیچ تضمینی وجود ندارد که لرزش با تحریک عمقی مغز کاملا از بین برود.

  • سیستم ایمپلنت

این سیستم شامل یک الکترود است که داخل مغز، یک کابل اتصال، و "neurostimulator" می‌رود که شامل شدت جریان برق الکترونیکی و همچنین یک باتری است.

  • برنامه‌ریزی تحریک عمقی مغز

بلافاصله پس از جراحی، ممکن است برخی از مزایای وجود داشته باشد بدون آنکه تحریک کننده حتی روشن شود. به نظر می‌رسد این امر به دلیل تورم در اطراف نوک الکترودهای قرار داده شده است. این اثر می‌تواند در طول هفته‌ها تا ماه‌های بعد کاهش یابد. معمولا برنامه‌ریزی اولیه سه تا چهار هفته پس از عمل انجام می‌شود. در طول اولین جلسه که چند ساعت طول می‌کشد، دستگاه قرار داده شده بررسی می‌شود تا اطمینان حاصل شود که به درستی کار می‌کند. در این زمان، پارامترهای مختلف تحریک (ولتاژ، تکرار تحریک کننده و هر یک از چهار الکترود که استفاده می‌شود) برنامه‌ریزی می‌شوند. این به فیدبک مداوم بیمار نیاز دارد تا تعیین کند که آیا عوارض جانبی وجود دارد یا نه و بهترین تنظیمات برای تسکین لرزش تعیین شود. بیماران معمولا بعد از چند ماه، چندین بار بازمی‌گردند، تا زمانی که تحریک کننده به طور مطلوب برنامه‌ریزی شود. آزمون و خطای این کار می‌تواند خسته کننده باشد، اما اکثر بیماران (80 تا 90 درصد ) تا پایان روند به میزان بسیار زیادی به کاهش لرزش دست پیدا می‌کنند.

امواج متمرکز ماورای صوت با شدت بالا

روش Neurvive از تصاویر رزونانس مغناطیسی (MRI) برای متمرکز کردن اولتراسوند برای از بین بردن بافت در تالاموس استفاده می‌کند. بیماران هوشیار هستند و در طول کل روند درمان پاسخ دهنده هستند.

درمان غیر دارویی

در برخی از بیماران، ترمورها را می‌توان با سنگین کردن اندام کاهش داد، معمولا با استفاده از وزنه‌های مچ دست. در تعداد کمی از بیماران، این می‌تواند لرزش را به میزان کافی برای ارائه کمی تسکین و یا بهبود عملکرد کاهش دهد. از آنجایی که اضطراب و استرس لرزش را بدتر می‌کنند، تکنیک‌های ریلکسیشن غیر پزشکی و بیوفیدبک می‌توانند در برخی از بیماران موثر باشند.

داروهای شناخته شده به عنوان عامل بدتر کننده لرزش باید حذف شده یا زمانی که ممکن است به حداقل برسند. این داروها شامل لیتیوم، چند داروهای ضد روانپزشکی، والپروئیک اسید، کورتیکواستروئید، برخی از داروهای ضد افسردگی و یک دسته از داروهایی هستند که آگونیست‌های آدرنرژیک نام دارند. افراد مبتلا به لرزش نیز ممکن است از اجتناب از محرک‌های رژیم غذایی مانند کافئین بهره ببرند. آنها همچنین باید برای پرکاری غده‌ی تیروئید مورد ارزیابی قرار گیرند که می‌تواند لرزش‌هایی را ایجاد کند که مانند لرزش اساسی هستند.

آیا می‌توان از ترمور اسنشیال پیشگیری کرد؟


آیا می‌توان از ترمور اسنشیال پیشگیری کرد؟

از آنجا که ما علت دقیق لرزش اساسی را نمی‌دانیم، در حال حاضر هیچ راهی برای جلوگیری از آن وجود ندارد. با این حال، دانستن اینکه لرزش اساسی دارای یک پیوند ژنتیکی است، باعث می‌شود ما به دنبال درمان‌های موثر و در نهایت راه‌هایی برای جلوگیری از آن باشیم.

"کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است."