درمان تومور الیگودندروگلیوما با جراحی، شیمی درمانی و رادیوتراپی

الیگودندروگلیوما (Oligodendroglioma) یک تومور مغزی است که در مغز ایجاد می‌شود و از سایر نقاط بدن نشات نمی‌گیرد. این نوع تومور به گروهی از تومورهای مغزی تعلق دارد که تحت عنوان گلیوما شناخته می‌شوند زیرا از سلول گلیال مغز تحت عنوان الیگودندروسیت شناخته می‌شوند به وجود می‌آیند. سلول‌های الیگودندروسیت یک پوشش چربی و محافظ از سلول‌های عصبی را در مغز به وجود میآورند که میلین نام دارند و انتقال سیگنال‌های عصبی کمک می‌کنند این نوع از تومورهای مغزی نیز مانند سایر تومورها بسته به میزان پیشروی و وخامت، با روش‌های مختلف شیمی درمانی، پرتو درمانی، و جراحی قابل درمان هستند.

الیگودندروگلیوما سومین گلیومای شایع است که حدود ۲ تا ۵ درصد از تومورهای اولیه مغزی و ۵ تا ۱۸ درصد از گلیوما را به خود اختصاص می‌دهد. این نوع تومور در بزرگسالان به ویژه افراد ۴۰ تا ۶۰ ساله بسیار شایع است.

اگر علائمی مانند سردرد، تشنج و اختلالات حرکتی در خود یا عزیزانتان مشاهده کرده اید بهتر است هرچه زودتر به پزشک مراجعه نمایید تا در صورت وجود یکی از انواع تومور مغزی مانند الیگودندروگلیوما، با تشخیص به موقع بهترین درمان را برای آن در پیش بگیرید. دکتر مرادی، متخصص جراحی مغز و اعصاب، با تجربه‌ای که در زمینه تشخیص و درمان آسیب‌ها و تومورهای مغزی دارد می‌تواند به شما یا عزیزانتان برای بازیابی سلامتی کمک کند. برای رزرو وقت ملاقات با دکتر مرادی با شماره 02833235232 - 09192810165 تماس حاصل فرمایید.

درباره تومور مغزی الیگودندروگلیوما بیشتر بدانید


پ-درباره-تومور-مغزی-الیگودندروگلیوما-بیشتر-بدانید

تومور الیگودندروگلیوما یک تومور مغزی نرم است که به رنگ صورتی خاکستری دیده می‌شود که معمولاً حاوی مواد زائد معدنی، لخته خونی، و یا کیست است. این طومارها زیر میکروسکوپ شبیه نیمرو هستند که می‌توانند در هر قسمتی از مغز تشکیل شوند اما احتمال تشکیل شدن آنها در لب قدامی و گیجگاهی بسیار بیشتر از سایر نقاط مغز است.

تومور الیگودندروگلیوما شامل چند نوع است؟


 تومور الیگودندروگلیوما به دو گروه تقسیم می‌شود:

  • گرید ۲ (گرید پایین) که رشد تومور بسیار آهسته است.
  • گرید ۳ (گرید بالا) که تومور آناپلاستیک الیگودندروگلیوما سرعت رشد بسیار بالایی دارد و جز تومورهای بدخیم است.

 در اکثر موارد این نوع تومور در لب قدامی تشکیل می‌شود و لب گیجگاهی دومین مکان شایع برای رشد این تومور است. تومور الیگودندروگلیومای گرید ۳ بیشتر در افراد مسن ۶۰ تا ۸۰ ساله شاید اما احتمال بروز آن در هر سنی وجود دارد. این نوع تومور در مردان بیشتر از زنان ایجاد می‌شود. به طور کلی این نوع تومور حاوی سلول‌های گلیال است که آستروسیت نامیده می‌شوند. این تومورها دارای انواع مختلفی از سلول‌های مختلط هستند که تحت عنوان الیگو آستروسیتوما از آنها یاد می‌شود. امروز تست ژنتیک می‌تواند به تشخیص اینکه آیا تومور در گروه تومورهای آستروسیتوما قرار دارد یا الیگودندروگلیوما کمک کند.

 چه عواملی باعث بروز این نوع تومور می‌شوند؟


 همانند سایر انواع تومورها علت بروز این نوع تومور نیز مشخص نیست. پذیرش این مسئله می‌تواند بسیار دشوار باشد و باعث شود بیمار احساس بی‌پناهی کند. بنابراین نمی‌توان هیچ کاری برای پیشگیری از بروز این نوع تومور انجام داد.

 علائم تومور الیگودندروگلیوما چیست؟


علائم-تومور-الیگودندروگلیوما-چیست

 افراد مبتلا به بیماری الیگودندروگلیوما ممکن است یک یا چند مورد از علائم زیر را داشته باشند:

  • تشنج
  • سردرد که با مصرف مسکن بهبود نیابد و در هنگام صبح بدتر می‌شود و با تهوع استفراغ همراه است.
  • تغییر در وضعیت ذهن (تغییرات کلی در عملکرد مغز)
  • سرگیجه و تهوع
  • از دست دادن بینایی ( تغییر سطح بینایی یا توهم بینایی)
  • ضعف عضلانی و از دست دادن کنترل حرکات بدن (ضعف یک طرف از بدن)
  • تغییر در احساسات (قوی شدن حس بویایی، توهم در خصوص حس بویایی)

گاهی اوقات علائم بیماری به محل تشکیل تومور ارتباط دارد. در صورتی که این تومورها در لب قدامی تشکیل شوند، باعث بروز ایجاد تغییرات تدریجی در شخصیت و خلق و خوی بیمار، ضعف، یا بی حسی عضلات یک طرف از بدن می‌شوند. در صورتی که این تومورها در لب اقدامی تشکیل شوند می‌توانند باعث بروز مشکل در تکلم و هماهنگی اعضای بدن و اختلال در حافظه شوند.

تومور مغزی الیگودندروگلیوما چگونه تشخیص داده می‌شود؟


 آزمایشات و روش‌های که برای تشخیص این نوع تومور مغزی مورد استفاده قرار می‌گیرند عبارتند از:

در این آزمون، پزشک از بیمار درباره علائم سوال می‌کند. سپس وضعیت بینایی، شنوایی، تعادل، هماهنگی اعضای بدن، قدرت، و سلامت بدن را بررسی می‌کند. وجود هرگونه مشکل در هر یک از این نقاط می‌تواند یک سرنخ ارزشمند را در خصوص محل بروز تومور در اختیار پزشک قرار دهد.

عکس برداری از مغز می‌تواند به پزشک برای تشخیص اندازه و محل تومور کمک کند. معمولاً از اسکن ام آر آی برای تشخیص تومورهای مغزی استفاده می‌شود. می‌توان از این نوع اسکن در کنار عکسبرداری تخصصی ام آر آی مانند ام آر آی کارکردی و اسپکتروسکوپی تشدید مغناطیسی استفاده کرد. سی تی اسکن و برش نگاری با گسیل پوزیترون (PET) در زمره سایر روش‌های تشخیصی قرار دارند.

 می‌توان نمونه برداری از بافت مغز، بر اساس موقعیت و محل تومور، را در حین جراحی برای تخلیه تومور الیگودندروگلیوما ایا قبل از عمل جراحی انجام داد. نمونه بافت تهیه شده در آزمایشگاه به لحاظ وجود انواع سلول‌ها و میزان تهاجم آنها مورد بررسی قرار می‌گیرد.

روش‌های درمان تومور الیگودندروگلیوما


 روش‌های-درمان-تومور-الیگودندروگلیوما

روش‌های درمان تومور الیگودندروگلیوما عبارتند از:

انجام عمل جراحی برای تخلیه تومور

متخصص و جراح مغز سعی می‌کند تا حد امکان و بدون آسیب رساندن به بافت سالم مغز به تخلیه تومور نماید. استفاده از روش‌های تخصصی جراحی می‌تواند از آسیب رساندن به بافت سالم مغز در حین عمل جراحی پیشگیری کند. در صورتی که بخشی از سلول‌های تومور در مغز باقی مانده باشد، یا ریسک که عود تومور وجود داشته باشد، پس از عمل جراحی از روش‌های درمانی دیگری استفاده می‌شود.

شیمی درمانی

در شیمی درمانی از برخی داروهای خاص برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌شود. این داروها در قالب قرص خوراکی یا سرم وریدی به بیمار داده می‌شوند. معمولاً پس از عمل جراحی از شیمی درمانی برای از بین بردن سلول‌های سرطانی باقیمانده استفاده می‌شود برای درمان تومورهای سرطانی تهاجمی و پیشرونده از شیمی درمانی و پرتو درمانی به صورت ترکیبی استفاده می‌شود. افرادی که قصد ندارند عمل جراحی قرار بگیرند می‌توانند از شیمی درمانی و پرتو درمانی به عنوان درمان اولیه استفاده کنند.

پرتو درمانی

در پرتو درمانی از پرتو های پرانرژی مانند پروتون یا اشعه ایکس برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌شود. در حین پرتو درمانی بیمار روی یک میز دراز می کشد و دستگاه در اطراف او حرکت می‌کند و پرتوهای پرانرژی را به سمت مغز هدایت می‌نماید. گاهی اوقات پس از عمل جراحی به صورت ترکیبی از پرتو درمانی و شیمی درمانی استفاده می‌شود.

آزمایشات بالینی

آزمایشات بالینی به مطالعه و بررسی روش‌های درمانی جدید گفته می‌شود که بیمار شانس امتحان کردن آخرین روش درمانی معرفی شده را می‌دهد، اما عوارض جانبی آن هنوز مشخص نشده است بیمار باید در خصوص شرکت در این آزمایشات با پزشک خود مشورت کند.

مراقبت تسکینی

مراقبت تسکینی یک نوع مراقبت پزشکی تخصصی است که بر تسکین درد و رفع سایر علائم بیماری تمرکز دارد متخصص طب تسکینی با بیمار،اعضای خانواده بیمار، و سایر پزشکان همکاری دارد تا بتواند برای تکمیل روند درمان از بیمار حمایت کند. زمانی از مراقبت تسکینی استفاده می‌شود که بیمار تحت عمل جراحی، شیمی درمانی، یا پرتو درمانی قرار بگیرد.

شیمی درمانی چه عوارضی دارد؟


شیمی درمانی سلول‌های فعال را نیز هدف قرار می‌دهد سلول‌های فعال به سلول‌هایی گفته می‌شود که به سرعت به سلول‌های مشابه و هم نوع تقسیم شوند و رشد کنند سلول‌های سرطانی جز سلول‌های فعال هستند که گاهی اوقات شامل سلول‌های سالم نیز هستند عوارض جانبی شیمی درمانی می‌تواند باعث آسیب رساندن به این سلول‌های سالم شود. داروهای مختلفی با عوارض جانبی متعددی همراه هستند برخی از داروهای  ویژه در شیمی درمانی و عوارض جانبی خاصی همراه هستند که ممکن است در افراد مختلف متفاوت باشند. آنچه باید مورد توجه قرار بگیرد این است که این عوارض اغلب قابل درمان هستند بیمار می‌تواند در این باره برای رفع نگرانی خود با پزشک معالج صحبت نماید و همه عوارض جانبی حاصل از شیمی درمانی را به او اطلاع دهد در اکثر موارد عوارض جانبی شیمی درمانی نمی‌تواند میزان تاثیرگذاری مثبت درمان را نشان دهد اما داروهای هدفمند می‌توانند آثار مثبت درمان را نشان دهند. در بخش زیر برخی از عوارض جانبی شایع شیمی درمانی را ذکر می‌کنیم.

خستگی و بی حالی یکی از عوارض شایع شیمی درمانی است و افرادی که شیمی درمانی می‌کنند همواره خسته هستند پزشک به آنها برای غلبه بر خستگی کمک می‌کند.

گاهی اوقات شیمی درمانی باعث بروز درد می‌شود و می‌تواند در نقاط مختلف بدن رخ دهد و شامل موارد زیر باشد:

  • سردرد
  • درد عضلات
  • درد شکم

 گاهی اوقات بیمار به علت آسیب دیدگی عصب، سوختگی، بی‌حسی، دردهای تیر کشنده که معمولاً در انگشتان دست و پا رخ می‌دهد دچار درد و ناراحتی می‌شود. اکثر دردهایی که در پی شیمی درمانی به وجود آمده باشند در فواصل درمان از بین خواهند رفت. اما آسیب دیدگی عصب با تزریق هر دز از دارو بدتر می‌شود. گاهی اوقات که مصرف دارو باعث بدتر شدن وضعیت عصب شود پزشک از ادامه دادن درمان با آن اجتناب می‌کند. ممکن است چندین ماه یا سال طول بکشد تا عصب آسیب دیده ترمیم شود. در برخی از افراد این آسیب دیدگی هرگز به طور کامل درمان نمی‌شود. معمولا درمان کردن درد بر اساس عامل ایجاد کننده آن متفاوت است صحبت کردن با تیم پزشکی درباره درد در حین شیمی درمانی اهمیت بسیار زیادی دارد. زیرا ممکن است علاوه بر شیمی درمانی دلایل دیگری از قبیل خود سرطان باعث بروز درد شده باشد اگر درد به شیمی درمانی ارتباط داشته باشد، پزشک به صورت زیر به درمان آن خواهد پرداخت.

  • به بیمار داروی مسکن می‌دهد.
  • با استفاده از درمان نخاعی یا مسدود کردن درد از ارسال سیگنال‌های درد از عصب به مغز پیشگیری می‌کند.
  • دز داروی شیمی درمانی را تنظیم می‌کند.

 ممکن است اشتهای بیمار کاهش یابد اصلاً گرسنه نشود یا پس از خوردن مقدار ناچیزی غذا احساس سیری کنند اگر در طول درمان این روند ادامه پیدا کند بیمار دچار کاهش وزن می‌شود و مواد مغذی مورد نیاز را دریافت نخواهد کرد در نتیجه از حجم عضلات و قدرت بدنی او کاسته خواهد شد همین موارد باعث می‌شوند که توانایی بیمار برای بهبود کاهش یابد پزشک می‌تواند به بیمار برای این رفع این مشکل کمک کند.

شیمی درمانی می‌تواند باعث بروز تهوع و استفراغ شود نوع داروی شیمی درمانی و دز آن از مواردی هستند که در بروز این عوارض جانبی نقش دارند مصرف برخی از داروها قابل قبل و بعد از شیمی درمانی می‌تواند از بروز تهوع و استفراغ پیشگیری کند.

شیمی درمانی می‌تواند باعث بروز یبوست شود بنابراین بیمار به لحاظ دفع مدفوع به مشکل برمی‌خورد. مصرف برخی از داروها مانند داروهای مسکن می‌تواند باعث بروز یبوست شود. مصرف مایعات به اندازه کافی خوردن غذای متعادل و ورزش کردن می‌تواند از یبوست پیشگیری کند.

 برخی از داروهای شیمی درمانی باعث ریزش موهای سراسر بدن می‌شود بنابراین ممکن است موها به صورت گروهی دچار  ریزش شوند. معمولا ریزش مو پس از چند هفته اول شیمی درمانی شروع می‌شود و یک تا دو ماه پس از درمان بدتر خواهد شد. پزشک می‌تواند بر اساس نوع دارو و میزان دز دریافتی آن احتمال ریزش مو را پیش بینی کند.

شانس زنده ماندن در این نوع تومور به زمان تشخیص بیماری بستگی دارد و معمولاً بیمار چندین ماه یا سال چند سال زنده خواهد ماند. اگر چه این عدد می‌تواند یک پیش‌فرض کلی را در خصوص این نوع تومور ارائه دهد، باید به خاطر داشته باشیم که متفاوت بودن سیستم بدن بیماران و واکنش متفاوت بدن آنها به درمان باعث شده است که این مسئله در بیماران عمومیت نداشته باشد. در این داده آماری شرایط فردی بیماران از قبیل سلامت عمومی و کیفیت درمان در مراکز درمانی یا بیمارستان در نظر گرفته نشده است.